عشق

عشق

اگر چه پرواز در من نيست

اما مي توانم پرواز كنم

                   آنقدر دور...

                        و آنقدر دور...

                                    و دور...

به آينده اي نا شناس

به آنجا كه آبي است

به آنجا كه الماسهاي زرد صفحه آبي را مي جويند...

براي هست شدن...

به آنجا كه زمين منتظر است...

                        و منتظر است...

                                     و منتظر...

                                      منتظر طلوع خورشيد.

                                      وقتي كه تو با مني.

اگر چه ديوانگي در من نيست

اما...

مي توانم ديوانه باشم

مثل زاهدي كه در بهشت عميق مي شود

                                       وقتي كه تو با مني.

من در خود گم مي شوم

مثل بچه اي تنها در يك خيابان شلوغ...

يك برگ تنها روي يك شاخه مرده...

و يك گل،بدون هيچ ريشه اي ...

                                          وقتي كه تو نيستي.

من خود را پيدا كرده ام

نه يك بچه...

نه يك برگ...

و نه يك گل...

اما...

                                        يك مرد،و با تو..........

                                                                    ( هیچ کس)

تبریک سال نو...

سال ۱۳۸۷ خورشیدی برابر با ۳۷۴۶ زرتشتی بر همه ایرانیان مبارک باد.

ای دور تر از ماه...

ای دور تر از ماه

نیستی در کنار من اما

خیال تو

بیشتر از همیشه با من است

با رویای تو میگذارانم شبهایم را

واین همه فاصله...این همه دوری ...

خانه را بی تو

با من غریبه میکند.

                                                                      (فرانچسکو ماندرینو)

تویوتا ماتسونو

آن را که رنگ آبی دارد

روی نامه هایش میگذارم ،

تا ببیند که من میدانم.

                                                                                                (  تویوتا ماتسونو)

نمی دانم چرا...

نمی دانم چرا او با عقلش

چینی احساسات مرا می لرزاند

ومرا به جرم

(( برتری احساس بر عقل متهم میکند))

وعا قلانه از احساس ناشی از عشقم

خرده میگیرد

کاش احساس را نمی دانستم

(( چقدر دانستن بداست))

کاش هیچ وقت بزرگ نمی شدم

تا بدانم را بفهمم

کاش احساس میکردی که احساس جرم نیست

من تورا احساس میکنم

من تو را میدانم

من تورا دوست دارم

اما نه مثل قیس

نه مثل فرهاد

فقط مثل خودم

مثل خودم تا نمی دانم دوستت دارم

و اگر خودت هم نخواهی

باز هم دوستت دارم

اما آن دوستت دارمی که از ابرهای مقدس دلم میبارد.

تو چه میدانی...

تو چه میدانی عشق چیست

 مرا که دوست نداشته ای

 گریه کن هرقدر که میتوانی

 تمام زیبایها با توست

  عشق با من.

                                                                                                                                            (  امید یاشار)

یاد تو...

یاد تو که می آید

به سرزمین تو

کوچ میکنم.

تو وقت نمی کنی ...

به من نگاه کن

به چشمهایم...

غمهایم را می بینی؟

ودرد هایم را...

به من نگاه کن

به چشمهایم...

تلاطم امواج اشکهایم را می بینی؟

وغروب شادیهایم را...

نه، نه نمی بینی

تو وقت نمی کنی که عاشق شوی.

                                                                                              ( هیچ کس)

مرگ پایان...

مرگ پایان کبوتر نیست...

                                            سهراب

به من بسپار نگاهت را...

به من بسپار نگاهت را

                           تا ناگهان

                                      جهانم

                                                 زيبا شود

                                                                      (اسماعیل خویی)

فلفل

فلفل

از بوسه هاي تو ميرويد

شعر

از لبان من

قانون عشق چنين است.

_

بايد گذر كنم

معصوم و پاكتر از سياوش

از شعله زار جنگل مژگانت

اما دريغ ودرد

كس با من اين نگفت

كز ني ني سياه دو چشمت حذر كنم

فلفل از بوسه هاي تو مي رويد

شعر از...

                                                                     ( نصرت رحمانی)

پنجره...

پنجره

یک پنجره برای من کافی است

یک پنجره به لحظه ی آگاهی ونگاه وسکوت

اکنون نهال گردو

آنقدر قد کشیده که دیوار رابرای برگهای جوانش

معنی میکند

از آینه بپرس

نام نجات دهنده ات را

آیا زمین که زیر پای تو میلرزد

تنها تر از تو نیست ؟

پیغمبران ، رسالت ویرانی را

با خود به قرن ما آوردند

این انفجارهای پیاپی ،

و ابرهای مسموم،

ایا طنین آیه های مقدس هستند؟

ای دوست، ای برادر ، ای همخون

وقتی به ماه رسیدی

تاریخ قتل عام گلها را بنویس.

( فروغ)

ای دور تر از ماه ...

ای دور تر از ماه

نیستی در کنار من اما

خیال تو

بیشتر از همیشه با من است

با رویای تو میگذارانم شبهایم را

واین همه فاصله...این همه دوری ...

خانه را بی تو

با من غریبه میکند.

                                                                                (فرانچسکو ماندرینو)

در انتظار تو...

در انتظار تو

یک دو سه برگ

بر صندلی

                                                                      الیکوساکا گوچی

چشمان تو...

چشمان تو دریاست ،

ومن ماهی مانده در ساحلم

دریای من!

مرا لبریز کن از دریای نگاهت

که پرنده ی مرگ

مرا در چشمان خود دیده است.

                                                                                              (هیچ کس)

 

به باغ همسفران...

                                           

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

وخاصیت عشق این است.

                                                                                                           (  سهراب)

همیشه بهار من...

مقدس من

      میبوسم تورا

                  هر چند...

                        غبار راهت

                                میهمان لبهایم میشوند.

                               پاییز فرا رسیده است !

                                              من لبریز ازخزانم

                                                          و تهی از بودن

                                                                      وجود بهاری تو را

                                                                                         چشم انتظارم

                                                                                                  همیشه بهار من

                                                                                                             کجایی...؟

                        

                                                                                                                                            (هیچ کس)

 

خواب...

دیشب تورا خواب دیدم

تو مرا بوسیدی

ومن...

تا لبهایت مٌردم.

                                                                            (هیچ کس)

افق روشن...

                                                   افق روشن...

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبای را خواهد گرفت

 

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هرانسان

برای هر انسان

برادریست

 

روزی  که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل

    افسانه ایست

                  وقلب

                      برای زندگی بس است.

                                                                                                        ( احمد شاملو)

 

در آغوش تو...

یادت می آید ؟

آنجا که پرسیدی قو چگونه می میرد؟

یادت میآید؛ گفتم

در آغوش تو می میرم.

                                                                                               (هیچ کس)

زندگی...

نازنین من!

زندگی آن نیست که تو میپنداریش

زندگی آن لحظه ایست

که دل من ابری میشود

وچشمان من

به شفق می نشینند

زندگی آن لحظه ایست

که تو

مرا نگاه میکنی

ومن معنا میشوم

سکوت میکنم

ولبریز از صدای تو میشوم

زندگی آن لحظه ایست

که تو

می خندی

من تهی از دلیل میشوم

وهمه تو می شوم.

                                                (هیچ کس)

تمام می شوم...

چه تلخ وغم انگیز است

روزهای من

تمام غمهای دنیا از من میگذرد

وخیال حضور تو پرپر می شود

وآرزوهایم به فراموشی میروند.

 

در تاریکی جاده

صدای پرنده ای را میشنوم

که در گلویم آواز مرگ میخواند

ودیگر چراغ چهارراه سبز نمی شود

شاید...

در انتهای جاده تمام می شوم.

                                                                                                ( هیچ کس)

 

نگاه تو...

نگاه کن مرا

بانگاه توست

که شکفتنم آغاز میشود

                                   (هیچ کس)

دلیل بودن...

نگاهت را از من نگیر

                         که بی تو

                                      تهی از دلیل میشوم

                                                                (هیچ کس)

نگاه آبی...

تو آسمان منی

         ومن کویر پر عطشم

                          دریغ مدار از من

                                      باران آبی نگاهت را.

                                                                        (هیچ کس)

به یاد توام...

 

آن وقت که آسمان ابریست

                                 وقطره ای بر دستان تو می لغزد

                                                             آن لحظه من به یاد توام

                                                                                           ( هیچ کس)

چشمهای تو...

ماهی با دریا معنا میشود

ومن با چشمهایت.

                            (هیچ کس)

آن شب نذر کردم...

آن شب نذر کردم

          اگر توبا من بمانی

                       تمام ستارگان عالم را

                                          به پایت بریزم

                                                    اگر باور نمی کنی

                                                                                اشکهایم گواهند           
                                                                                                           (هیچ کس)  

نگاه کن مرا

بانگاه توست

که شکفتنم آغاز میشود

                              (هیچ کس)

"نامه ای با امضا به حسین علیزاده"_ 

آن شب باران میبارید

خواب دیدم" تو در کارنواختن نقشهای رنگین یک گلیم اصیلی

ومن صدای عاشقهای خراسان را نقاشی میکنم

گفتم تو را دوست دارم

کاش نقشهای مرا می دیدی

گفتی گوش کن 

وهمه ی نقاشیهایم را ندیده نواختی

                                                   (ابراهیم جعفری" استاد نقاشی دانشگاه هنر اصفهان)